(René Clément - 1936 - zw.w - 12 min 1936/16mm)
sr. : Jacques Tati, Foto's : René Clément, Muziek : Jean Yatove Interpretatie : Jacques Tati, Max Martell, Robur, Cliville, J.Aurel, Champel Van der Haegen Production : Cady Films 35 mm
Een boerenjongen is aanwezig bij de training van een bokser en gaat op een gegeven moment ook zelf meedoen met de bokswedstijd, wat leid tot allerlei verwikkelingen.
(Claude Autant Lara - 1945 - zw.w - 90min.)
sc : Jean Aurenche, naar het toneelstuk van 'Alfred Adam Foto's : Philippe Agostini, Muziek : René Cloérec Montage : Madeleine Gug Décors : Lucien Carré, Jacques Krauss Geluid : Jacques Lebreton Interpretatie : Odette Joyeux (Sylvie), Gabrielle Fontan (Mariette), Pierre Larquez (Baron Edouard), François Perrier ( Ramure), Jean Dessailly (Frédéric), Productie : Discina 35 mm.
Sylvie is een jong meisje dat in spoken geloofd en droomt over eeuwige liefde met 'het spook van Alain de Francigny.Maar als haar vader het schilderij verkoopt waar hij op afgebeeld staat; word ze wanhopig.Een groot feest wordt wordt voor haar zestiende verjaardag georganiseerd.Een acteur speelt de rol van Alain's spook.Misverstanden volgen; omdat drie verschillende mensen het spook spelen. Beetje bij beetje ontdekt Sylvie de liefde en het spook herwint de eeuwigheid.
L'Ecole des facteurs
(1947/zw.w/18min./16mm)
scr : Jacques Tati. Images : Louis Félix. Musique : Jean Yatove.
Montage : Jacques Tati. Interprétation : Jacques Tati (François
le facteur), Paul Demange (le chef facteur). Production : Cady Films 35
mm / noir et blanc.
In een klein provincie postkantoor, zijn drie postbodes druk doende ,
waarvan Francois de held is, met het oefenen van : 'hoe bezorg je post'
. L'École des facteurs is in veel opzichten de voorstudie van Tati's
eerste film; Jour de Fête, het verhaal van een overijverige postbode
temidden van een de kermis in een klein dorpje.
Jour de Fete
(1948/kleur/90min.)
scr.Henri Marquet, Rene Wheeler, Tati; dir:Tati; w/Tati, Jaques Beauvais, Maine Vallee.
Jacques Tati, één van de grootste komieken van het witte doek, leverde met Jour de Fête zijn eerste speelfilm af. Hij speelde zelf de hoofdrol. Postbode François fietst als een razende door het Franse dorp waar hij werkt, gedreven door het verlangen sneller te zijn dan zijn Amerikaanse collega's die het postbestellen hebben gemoderniseerd. Door zijn slungelige gestalte en onhandige gedrag loopt hij de mensen echter voornamelijk voor de voeten. Een simpele taak als brieven bestellen loopt uit in een bizarre reeks van voorvallen. De film werd in kleur gefilmd, maar het gebruikte procédé bleek destijds niet te kopiëren. Jour de Fête werd daarom in zwart-wit uitgebracht. In 1987 vond Tati's dochter de originele kleurenkopie terug. De film is nu alsnog te bewonderen in de vorm die Tati zelf voor ogen stond.
Les Vacances de Monsieur Hulot
(1953/zw.wit/90 min.)scr: Pierre Aubert, Jacques Lagrange, Henri Marquet, Tati; dir: Tati; w/ Tati, Nathalie Pascaud, Louis Perrault.
Mr. Hulot valt onmiddelijk uit de toon als hij in een krakemikkig autootje (Amilcar uit 1924) een keurig Frans badplaatsje binnen rijdt .De film geeft de kijker vaak de indruk dat Hulot kinderlijker is dan alle andere volwassenen in de film.
Dit wordt geaccentueerd door gebruik te van maken van jonge jongens die gedurende de hele film als een soort kader aanwezig zijn.
De jongens, worden tegen het einde van de film gebruikt als Hulot's gezelschap om zijn positie in de maatschappij aan te geven.Tati's Hulot kijkt met de ogen van een kind de wereld in .Tati's visuele stijl geeft de film een unieke kwaliteit.Het geeft het ook een komisch gevoel, omdat er erg weinig word gesproken en alle grappen visueel zijn
Playtime
(1968/kleur/111min.)
scr: Jacques Lagrange, Tati; dir: Tati; w/ Tati, Billy
Kearns, Rita Maiden.nieuwe 35mm Print
Playtime was de meest ambitieuze film die Tati ooit zou
maken. De produktiekosten van de film vergden een massale financiële
investering maar Playtime had bij zijn release in '67 relatief weinig
succes bij het publiek, veel minder dan Tati's vorige films: Les vacances
de Mr. Hulot en Mon Oncle. Hij ging er zelfs bijna aan failliet en dit
zou er voor zorgen dat hij zijn eigen films later uit handen moest geven,
wegens de aanslepende financiële last.
Tati heeft Playtime tot zeven keer toe opnieuw gemonteerd, een eerste
versie duurde 180 minuten, en uiteindelijk kwam hij uit op 120 minuten.
Maar deze laatste definieve versie werd later opnieuw gecut - tegen de
wil van de regisseur - toen de film werd heruitgebracht in 1978. Het is
nu pas dat het publiek eindelijk weer de kans krijgt de film te zien,
in de definitieve versie van Tati én in de originele 70mm-versie.
Sophie Taticheff (zijn dochter) en Jérôme Deschamps (zijn
neef) die de rechten van Tati's films weer opkochten, konden met deze
prachtig restauratie geen beter eerbetoon doen aan grootmeester Jacques
Tati.
Het
verhaal van de film laat zich moeilijk vatten, er is niet echt een plot.
Mr. Hulot (Tati's alter-ego) het hoofdpersonage heeft geen enkel vaststaand
doel, hij is een anti-held, die een spoor van ongelukken en accidenten
in zijn schaduw draagt. In het begin van de film zien we hem van de bus
stappen in Parijs, met op een verfrommeld papiertje het adres van een
zekere Mr. Giffard. In een kantoorgebouw wordt hij daarna binnengeleid
in een glazen wachtkamer/aquarium waar hij wacht (en wacht) op zijn afspraak
met Giffard. Maar deze ontmoeting vindt nooit plaats en Hulot raakt ondertussen
verzeild in een aantal avonturen, zonder dat er ooit nog verwezen word
naar zijn oorspronkelijke afspraak.
Het verhaal is dus niet de essentie, een groot deel van de dialoog is
trouwens onverstaanbaar of wordt gevoerd door personages buiten beeld.
De taal van Tati is zuiver cinematografisch: dit betekent dat je gewoon
achteruit moet zakken in je zetel en dat je kijkt, luistert en ervaart
wat er zich allemaal op het scherm voor je afspeelt.
(1971/kleur/90 min.)
scr: Tati, Jacques Lagrange, Bert Haanstra; dir: Tati; w/ Tati, Tony Knepper, Maria Kimberly.
Vierde en laatste deel uit Tati's Monsieur-Hulotserie. Monsieur Hulot heeft een moderne auto uitgevonden die hij wil tonen op een belangrijke autoshow in Amsterdam, maar zijn reis vanaf Parijs loopt verre van probleemloos.
(1973/kleur/69 min.)
scr/dir: Tati; w/ Tati, Bertil Berglund, Bertilo
In zijn laatste film, verwisseld Tati zijn karakter van Mr. Hulot met die van Mr.Loyal, een circusartiest vergezeld van jongleurs, goochelaars en acrobaten in het midden van een klein circus. Tati verschijnt ook als een performer.
